mismo

Gaano kahalaga sa iyo ang pulitika?

Nakakatawa at nakakailang na hindi ganoon karami ang mga may kungkretong opinyon sa bagay na ito. Sa totoo lang, apat mula sa sampu kong kakilala ang hindi rehistradong botante sa darating na eleksyon.

Pero lahat sila may reklamo kahit paano. Lahat sila ay may bahid ng asar sa kasalukuyang estado ng ating bansa.

Kung sabagay nga naman, mas madaling magreklamo at bumatikos kaysa umako ng responsibilidad.

***

Naranasan mo na bang dumighay at humikab ng sabay? Eh ‘yung bumahing na dilat ang dalawang mata?

paumanhin

Hindi ako kamakailan nakakapagsulat ng matinong kumposisyon dahil sa maraming dahilan.

Naging abala ako sa mga bagay na hindi kasing-halaga sa akin kumpara sa pagsusulat, pero pinabayaan ko ito. Ni hindi ko nga nabibisita ang ilan sa mga kaibigang natagpuan ko sa pamamagitan ng pagsisimula ng gawaing ito.

Hindi ko maipaliwanag ang saya na naidudulot ng pagsusulat para sa akin. Parang nakakatakas ka panandalian sa ilang di-kagandahang reyalidad sa buhay. Sa pagsusulat, ikaw ang nasusunod. Hindi mo kailangang ipagsiksikan ang punto mo kasi walang kukontra. (At kung sakaling meron man, nasa sa iyo na kung papansinin mo sila.)

Pero may mga bagay sa labas ng iyong pagsusulat na hindi mo mapipigilan o maipapagsawalang-bahala. Ito yung mga tipo ng bagay na bumabago sa buhay mo at nakakapaghalo ng duda sa mga bagay na akala mo ay permanente na sa buhay mo. Nakakalula at nakakalito.

Sa ngayon, magulo pa rin ang mga bagay bagay na nakapalibot sa buhay ko pero magsusulat na ulit ako. Hindi dahil sa kailangan ko ng mapapaglibangan o mapapagbalingan ng atensyon. Gagawin ko ito dahil ang pagsusulat ay hindi tulad ng mga bagay na pinagdududahan o ikinababahala. Para sa akin ang pagsusulat ay parang paghinga ng malalim o pag-aaral o pagbabasa – isa itong gawi ng buhay at parte ng paglalakbay.

kabag

Dapat walang mali sa pagmamahal.

Dapat lahat kayang ipaliwanag at maging katanggap-tangap sa lahat. Eh ang kaso, madalas hindi.

Nakakainis na hindi lang pagmamahal ang mahalaga sa pagmamahal.

Lahat kasali, lahat kasama at lahat importante.

Hihingin ang pagtitiwala, paggalang, paghanga, pagsisinungaling, pagsasawalang-kibo, pagkukunwari, at kung anu-ano pang mga bagay na, sa totoo lang, hindi mo naman gusto mong ibigay.

Ayaw mong maisahan pero alam mo namang madalas nakakaisa ka.

Ayaw mong pakinggan ang dahilan kung bakit ka (di sinasadyang) nasaktan pero sinasadya mo ito para makasakit ka. Kailangan makabawi kahit gaano kababaw, kahit na kaunti.

Gusto mo patas palagi, pero hindi ka rin kikilos hanggang hindi ka pa natutuwa.

Sana maging tama ang mali, balang araw. Sana matuwid ang nagsimula sa baluktot at paliku-liko. Sana sapat na ang sariling bait para mapanindigan ang mga malalalim na karuwagan. Sana pwedeng magtiwala ang mga masaya na maski sa mga pagkukunwari.

Siraulo ka at luka luka siya. Baka bagay nga kayo.

Bokal

Kilala mo ba si Aang?

Napakahusay ng batang ito. Sa totoo lang hindi naman sya basta bata lamang, mahigit isandaang taong gulang na si Aang. Nabalot siya sa niyebe habang nasa mahiwagang estado noon at nanatili sa itsurang bata hanggang matagpuan sya ng magkapatid na sina Katara at Sokka.

Bilang kahuli-hulihan at nag-iisang tagapanatili ng katahimikan sa buong daigdig, sinikap ni Aang na maging dalubhasa sa pagmamaniobra ng apat na elemento sa tulong na rin ng mga kaibigan niya. Hinarap niya ang napakaraming pagsubok at pakikipagtunggali na sinubok di lamang ang tapang niya kundi pati ang pagtitiwala niya sa kanyang sarili.

Naipanalo niya ang bawat laban na ito at naibalik at napanatili ang katahimikan at pagkakaisa sa daigdig. Natupad niya isa isa ang bawat pangarap niya. At napatunayan ang katibayan ng kanyang kalooban sa pagharap sa kanyang kapalaran.

Ngayon ay minsan pa siyang haharap sa isa pang napakalaking pagsubok, isang pakikipagtunggaling tumalo sa karamihan ng mga kagaya niya – ang pagsasapelikula sa kanyang mga pakikipagsapalaran ng batikang direktor na si M. Night Shyamalan. Nawa’y malampasan ng magiting na batang ito ang panibagong pakikipagsapalarang kakaharapin niya.

Kaya mo yan, Aang.

pikon

Sana maaaring talikuran na lang natin ang lahat.
Sana hindi tayo manatiling nakatali sa pagiisip na hindi naman natin alam kung sino ang may pakana.
Sana rin hindi tayo nasasaktan kapag nakikita nating nagdurusa ang iba.
Sana hindi na lang tayo nagkakilala, malamang nanatili ako sa pag-iisip na may mga bagay na sadyang hindi ko kakailanganin kailanman.

inlab

Kilala mo pa ba kung sino ka?
Baka ginagawa mo lang lahat ng iyan
para mapasaya lamang siya.

Kung sabik ka sa kasama
dapat bang magkunwari ka pa
para makuha ang mga bagay na gusto mo?
Sabi mo, kailangan mo siya
sa tingin mo ba’y
may nangangailangan sa iyo?
Anong gagawin mo kapag sinabi niyang ayos lang kung mawala ka na?

2012

Naparamdam mo na ba sa mahal mo sa buhay ang tunay mong nararamdaman? Naging totoo ka na ba sa sarili mo at nasabi ang mga bagay na lubos mong ikinaliligaya at ikinalulungkot?

Nasabi mo na ba sa mga magulang mo na mahal mo sila at utang mo sa kanila ang kung ano ang kinalalagyan mo ngayon? Nasabi mo na ba sa kanila na masaya ka kahit hindi nasunod ang lahat na ayon sa mga nais at layaw mo?

Natupad mo na ba ang mga pinakadesperadong pangarap sa buhay mo? Nabasa mo na ba ang mga pinakatangi-tangi mong aklat? Nakapagsayaw ka na ba nang animo’y walang nakakakita?

Nakahingi ka na ba ng tawad sa mga taong nabiktima mo maski hindi mo ito sinasadya? Nabigyan mo ba ng pagkakataong humingi ng tawad ang mga taong nakasakit sa iyo?

Nakatawa at nakahalakhak ka na ba ng buong-buo? Umiyak ka na ba nang husto? Nagmahal ka na ba nang walang pag-aalinlangan at walang halong pagdaramot?

Kung hindi pa, kailan mo ito sisimulan?

mga puno

Aking pikiwari’y di na ko muling makakatagpo
Ng tulang sing-ganda ng isang puno.

Isang punong uhaw sa ganda
Nakasandig sa matabang lupa;

Isang punong nakatunghay sa Maykapal,
Nakataas ang kamay sa panalangin buong araw;

Isang punong sa kabuuan ng tag-araw
Ay pugad ng mga ibong natatanaw;

Pahingahan ng ligaw na nyebe;
At lihim na kasintahan ng ulan.

Ang mga tula’y gawang mortal,
Ang puno’y lalang lamang ng Maykapal.

(mula kay pareng Joyce Kilmer)

masarap mangarap

Ipapagawa ko ng maayos na bahay ang mga magulang ko para hindi kami nakikipagpatintero sa mga tulo ng bubong tuwing umuulan.

‘Yung mga bata sa lugar namin na laging marungis kahit bagong ligo ay ipagagawa ko ng pampublikong palanguyan at palaruan para hindi na nila pagdidiskitahan ang mga pusang kakalat kalat sa eskinita.

Bibilhin ko ‘yung dati kong eskuwelahan at ipapagawa ko ng silid-aklatan na may higit sa limang libro na meron sila ngayon.

Ipapagawa ko ang mga ilaw sa lahat ng kalsada lalong lalo na sa may Cubao para hindi nabubuhay sa takot ang mga kailangang dumaan dito kapag gabi na.

Ipapadraga ko ang mga sapa at ilog para lumalim ito at daluyan ng wasto ng tubig. Siguro naman kung may mas gugustuhin ang lahat ay yun ang dumaloy ang tubig sa ilog at hindi sa kalsada.

Masarap sigurong manalo sa lotto. Minsan nga tataya ako.

tagalog

Mahirap palang magsulat sa tagalog.

Sobrang dami kong naisusulat na pwedeng ilagay dito pero hirap akong maisalin ang mga iyon sa ating sariling wika. Ngayon ko lang lubusang masasabing talagang kahanga-hanga ang mga manunulat nating Pilipino. Akala ko noon basta maisip mo na, sisiw na lang ang paglalapat nito sa katotohanan. Aysus, mali talaga!

Sana nakinig ako sa mga guro ng asignaturang Filipino noon. Sana alam ko ang mga tamang paggamit ng mga salitang dapat noon pa’y alam ko na. Sana alam ko ang ibig sabihin ng salitang “naulinigan”.