yung ayaw mo nang balikan pa o maski maalala

tapos makakakita ka ng isang bagay

na sobrang malayo sa bagay na inaakala mong tinapos mo na

tapos maaalala mo na hindi pa

hindi ka pa tapos

hindi matatapos

tapos

susulat ka

ulit

bagay? bagay!

Akala mo lang yon.

Pero kung sakaling makalusot…

Sa totoo lang, ikaw naman talaga ang may kasalanan.

Bakit ako magpapatalo sa iyo?

Nauna ka naman, di ba?

Kung nasasaktan ka, ganoon din ako –

patas tayo.

Mas masakit sa akin, kahit mukhang ayos lang ako.

Paano ba magpatawad sa taong hindi nanghihingi ng sorry?

Pag pinatawad kita, magsisisi ka ba?

Sinusukat pa ba ito?

Kasi kung oo,

Talo ka, mas mahalaga ka sa akin eh.

O ako?

Nakakatawa at nakakailang na hindi ganoon karami ang mga may kungkretong opinyon sa bagay na ito. Sa totoo lang, apat mula sa sampu kong kakilala ang hindi rehistradong botante sa darating na eleksyon.

Pero lahat sila may reklamo kahit paano. Lahat sila ay may bahid ng asar sa kasalukuyang estado ng ating bansa.

Kung sabagay nga naman, mas madaling magreklamo at bumatikos kaysa umako ng responsibilidad.

***

Naranasan mo na bang dumighay at humikab ng sabay? Eh ‘yung bumahing na dilat ang dalawang mata?

Naging abala ako sa mga bagay na hindi kasing-halaga sa akin kumpara sa pagsusulat, pero pinabayaan ko ito. Ni hindi ko nga nabibisita ang ilan sa mga kaibigang natagpuan ko sa pamamagitan ng pagsisimula ng gawaing ito.

Hindi ko maipaliwanag ang saya na naidudulot ng pagsusulat para sa akin. Parang nakakatakas ka panandalian sa ilang di-kagandahang reyalidad sa buhay. Sa pagsusulat, ikaw ang nasusunod. Hindi mo kailangang ipagsiksikan ang punto mo kasi walang kukontra. (At kung sakaling meron man, nasa sa iyo na kung papansinin mo sila.)

Pero may mga bagay sa labas ng iyong pagsusulat na hindi mo mapipigilan o maipapagsawalang-bahala. Ito yung mga tipo ng bagay na bumabago sa buhay mo at nakakapaghalo ng duda sa mga bagay na akala mo ay permanente na sa buhay mo. Nakakalula at nakakalito.

Sa ngayon, magulo pa rin ang mga bagay bagay na nakapalibot sa buhay ko pero magsusulat na ulit ako. Hindi dahil sa kailangan ko ng mapapaglibangan o mapapagbalingan ng atensyon. Gagawin ko ito dahil ang pagsusulat ay hindi tulad ng mga bagay na pinagdududahan o ikinababahala. Para sa akin ang pagsusulat ay parang paghinga ng malalim o pag-aaral o pagbabasa – isa itong gawi ng buhay at parte ng paglalakbay.

Dapat walang mali sa pagmamahal.

Dapat lahat kayang ipaliwanag at maging katanggap-tangap sa lahat. Eh ang kaso, madalas hindi.

Nakakainis na hindi lang pagmamahal ang mahalaga sa pagmamahal.

Lahat kasali, lahat kasama at lahat importante.

Hihingin ang pagtitiwala, paggalang, paghanga, pagsisinungaling, pagsasawalang-kibo, pagkukunwari, at kung anu-ano pang mga bagay na, sa totoo lang, hindi mo naman gusto mong ibigay.

Ayaw mong maisahan pero alam mo namang madalas nakakaisa ka.

Ayaw mong pakinggan ang dahilan kung bakit ka (di sinasadyang) nasaktan pero sinasadya mo ito para makasakit ka. Kailangan makabawi kahit gaano kababaw, kahit na kaunti.

Gusto mo patas palagi, pero hindi ka rin kikilos hanggang hindi ka pa natutuwa.

Sana maging tama ang mali, balang araw. Sana matuwid ang nagsimula sa baluktot at paliku-liko. Sana sapat na ang sariling bait para mapanindigan ang mga malalalim na karuwagan. Sana pwedeng magtiwala ang mga masaya na maski sa mga pagkukunwari.

Siraulo ka at luka luka siya. Baka bagay nga kayo.

Kilala mo ba si Aang?

Napakahusay ng batang ito. Sa totoo lang hindi naman sya basta bata lamang, mahigit isandaang taong gulang na si Aang. Nabalot siya sa niyebe habang nasa mahiwagang estado noon at nanatili sa itsurang bata hanggang matagpuan sya ng magkapatid na sina Katara at Sokka.

Bilang kahuli-hulihan at nag-iisang tagapanatili ng katahimikan sa buong daigdig, sinikap ni Aang na maging dalubhasa sa pagmamaniobra ng apat na elemento sa tulong na rin ng mga kaibigan niya. Hinarap niya ang napakaraming pagsubok at pakikipagtunggali na sinubok di lamang ang tapang niya kundi pati ang pagtitiwala niya sa kanyang sarili.

Naipanalo niya ang bawat laban na ito at naibalik at napanatili ang katahimikan at pagkakaisa sa daigdig. Natupad niya isa isa ang bawat pangarap niya. At napatunayan ang katibayan ng kanyang kalooban sa pagharap sa kanyang kapalaran.

Ngayon ay minsan pa siyang haharap sa isa pang napakalaking pagsubok, isang pakikipagtunggaling tumalo sa karamihan ng mga kagaya niya – ang pagsasapelikula sa kanyang mga pakikipagsapalaran ng batikang direktor na si M. Night Shyamalan. Nawa’y malampasan ng magiting na batang ito ang panibagong pakikipagsapalarang kakaharapin niya.

Kaya mo yan, Aang.

Sana maaaring talikuran na lang natin ang lahat.
Sana hindi tayo manatiling nakatali sa pagiisip na hindi naman natin alam kung sino ang may pakana.
Sana rin hindi tayo nasasaktan kapag nakikita nating nagdurusa ang iba.
Sana hindi na lang tayo nagkakilala, malamang nanatili ako sa pag-iisip na may mga bagay na sadyang hindi ko kakailanganin kailanman.

Kilala mo pa ba kung sino ka?
Baka ginagawa mo lang lahat ng iyan
para mapasaya lamang siya.

Kung sabik ka sa kasama
dapat bang magkunwari ka pa
para makuha ang mga bagay na gusto mo?
Sabi mo, kailangan mo siya
sa tingin mo ba’y
may nangangailangan sa iyo?
Anong gagawin mo kapag sinabi niyang ayos lang kung mawala ka na?

]]> http://sisinoksinok.wordpress.com/2009/10/23/inlab/feed/ 2 sinukin Lonely_Old_Man__by_EkaEmma